Zabytki Przemyśla

Wspaniałe miasto na wycieczkę

Perła renesansu

Dziedziniec zamku Zamek w Krasiczynie jest jednym z najpiękniejszych zabytków epoki renesansu w Polsce i każdego roku odwiedzają go tłumy wycieczek. Pod koniec XIV na miejscu zamku istniały drewniane umocnienia z murowaną wieżą. Budowę murowanego zamku rozpoczął Stanisław Krasicki w roku 1580. W narożnikach murów postawił cztery wieże, które miały cztery kondygnacje. Budynek mieszkalny był dwukondygnacyjny umiejscowiony koło starej murowanej bramy. Syn Stanisława Marcin dokonał przebudowy zamku na rezydencję w stylu „palazzo in fortezza” . Marcin Krasicki był kasztelanem Lwowskim i wojewodą podolskim. Przebudowe nadzorował włoski architekt Galeazzo Appiani, który równocześnie przebudowywał Zamek Kazimierzowski w Przemyślu. Rozbudowano część mieszkalną dobudowując równocześnie galerię. We wschodniej części murów wybito nową bramę w wieży zegarowej. Ambrazury natomiast zamieniono na okna. Do dekoracji zewnętrznych murów użyto techniki sgraffito. Pomalowano ściany o powierzchni 7000 metrów kwadratowych. Na freskach umieszczono także postacie świętych, rzymskich cesarzy, motywy z polowań, królów i przedstawicieli rodu Krasickich. Przebudowane baszty zwieńczono tematycznymi attykami. Baszta Papieska w kształcie papieskiej korony, Królewska w kształcie królewskiej korony, Szlachecka ze zwykłą attyką i Boża z kopułą. Miało to symbolizować hierarchię władzy w kolejności – bóg, kościół, król i szlachta. Dookoła zamku dodatkowo usypano wały ziemne uzbrojone w 20 armat i załogą wojskową. Fosa był zasilana wodą z Sanu a mury miasta Krasiczyna były dociągnięte do murów zamkowych.

Zamek w Krasiczynie od strony małego stawu W 1642 zamek trafił w ręce kasztelana przemyskiego Konstantego Krasickiego, który miał wielkie długi i zaniedbał pałac. W roku 1682 zamek trafił w ręce Jerzego Krasickiego, który nie miał męskiego potomka. W 1724 roku generał ziemi podolskiej Jan Tarło przeprowadził remont zamku. Dwa lata później zamek obrabowały wojska rosyjskie rujnując przy tym basztę Papieską. Zamek później już nie odzyskał dawnej świetności. Do swojej śmierci Tarło starał się odbudować zniszczenia z napadu Rosjan, a po jego śmierci budowla przeszła w ręce Ludwiki Potockiej, która kontynuowała prace remontowe. W roku 1835 rezydencję nabył Leon Sapieha robiąc z niej siedzibę swojego rodu. Zadbał o park okalający zamek wprowadził tradycje sadzenia dębów i lip przy narodzinach dzieci należących do rodu. W 1852 w zamku wybuchł pożar i był niezbędny kolejny remont którym dowodził wiedeński architekt o nazwisku Englert. Nowe prace remontowe wpędziły Sapiehów w długi. Restaurowano także mury zewnętrzne, niwelowano wały ziemne i zakopano fosy, które dawały dużo wilgoci. Podczas pierwszej wojny światowej został uszkodzony dach ale nic nie spowodowało tyle zniszczeń, co armia czerwona na początku II wojny światowej. Rozkradziono meble, splądrowano kaplice i krypty a palenie ognisk z parkietu zniszczyło malowidła ścienne. Remont murów zewnętrznych rozpoczęto w 1963 i można powiedzieć, że z krótkimi przerwami trwa do dzisiaj. Wycieczki oprowadzane są po parku, dziedzińcu i wnętrzach zamku.

Niedźwiedź - symbol miasta
Rynek w Przemyślu
Kamienice nad Sanem
Pałac w Krasiczynie
Forty Twierdzy Przemyśl